Streetlife

Nu het mooier weer wordt begint Harlem nog meer te leven dan voorheen. Zeker in de weekenden is het overal druk met mensen die maar een beetje bij elkaar staan te buurten. Uit auto's en huizen klinkt muziek en naar het schijnt worden bij écht mooi weer ook de barbeques uit de kelder gehaald. Wij passen ons aan (integratie!) en zitten 's avonds soms op het trappetje voor het huis ons soul food te eten. Gezellig allemaal, maar je maakt toch af en toe rare dingen mee in onze buurt.

Voorbeeld 1:
Een paar weken terug steek ik druk pratend met collega Arthur 125th street over. Halverwege loopt er een man tegen me op, hij laat wat vallen en er klinkt glasgerinkel. Ik loop verder naar de overkant en de man komt naar me toe:

'Hee je liep tegen me op!'
-'Ja goh jij liep ook tegen mij op'
'Ja klote nu is mijn dure fles drank kapot'
-'Rot voor je maar ik liep gewoon aan de rechterkant, moet je beter uitkijken'
'Ja maar ik had die fles gekocht voor mijn vrienden en het was ons laatste geld en nu moet ik ze dat gaan vertellen en dan worden ze heel boos op mij!'
-'...'
'Kun je me alsjeblieft helpen?'
-'Hoeveel kostte die fles?'
'9 dollar zoveel'
-'Hier heb je 5 dollar, delen we de schade, deal?'
'Ja maar ik heb écht geen geld meer en ze worden écht heel boos!'
-'ok nog 1 dollar dan, meer kleingeld heb ik nu niet bij me'

En de beste man druipt teleurgesteld af. Een merkwaardig incident. Zegt Arthur: 'Ja dat had ik laatst dus ook!' En dan wordt het wel heel merkwaardig, dus thuis maar eens gegoogled: "The Broken Bottle scam is used to scam tourists or highly educated white people out of their money". Check!

Voorbeeld 2:
Arthur, Frank (stagiair van het Consulaat) en ik lopen 's avonds laat over dezelfde 125th street. Vrouw, zwart, niet oud niet jong, fors, loopt langs. Roept "I want to see the one in the tie...butt-naked!" en loopt door. Ik had geen das om. Check!

Last Call

Er zijn twee redenen voor mijn blogafwezigheid
1) ik ben praktisch alleen maar op reis geweest
2) het uploaden van een verhaaltje duurt zo lang dat het nogal ontmoedigend is om er aan te beginnen.

Toch, nu drie dagen voor vertrek, een laatste berichtje. De laatste weken zijn echt omgevlogen, met vooral allemaal hele leuke tripjes. Een paar weken geleden zijn we voor tien dagen naar Bali en Gili Air geweest, mijn eigen kleine paradijsje. In Bali hebben we vanuit Ubud het eiland rondgetoerd en ik ben twee dagen eerder dan de rest op eigen houtje naar Gili Air afgereisd, hetzelfde eilandje waar Vincent en ik vorig jaar zijn geweest. Son (de jongen van het hotel waar we mee bevriend zijn geraakt) kwam me ophalen in het kleine haventje en het was gelijk weer gezellig: samen gegeten en telkens maar horen dat ik toch zeker een maand moest blijven :) Enkele steekwoorden van die paar heerlijke dagen (zie foto's): witte stranden, azuurblauwe zee, palmbomen, onwaarschijnlijke zonsopgang, tropische vissen, zeeschildpadden, dolfijnen, bamboe bungalows praktisch op het strand, cocktails – je kent het wel. Daar hoop ik binnen vijf jaar nog een tijd te vertoeven.
Terug in het archief was het even pittig, Jakarta is altijd even doorbijten als ik weer op het vliegveld kom, maar valt toch altijd weer mee: ook de chaos hier ga ik missen. Na de tiendaagse vakantie gingen we het weekend daarna gelijk weer naar de zee, ditmaal de Javaanse zuidkust. We wilden goedkoop uit zijn en gingen met het openbaar vervoer. Weer een leuke derdewereld experience kan ik jullie vertellen! Van het busstation van Jakarta (ook al een ervaring op zich: je loopt er binnen en er staan gelijk tien man om je heen te schreeuwen: Wil je niet naar Semarang? Lijkt Surabaya je niet wat? Wat dacht je van Yogyakarta?) Maar goed, de bus naar Bogor gevonden en daar moesten we minstens 1,5 uur wachten in de brandende hitte op de bus naar Pelabuhan Ratu, een kustplaatsje van vergane glorie, maar waar het in Soekarno's tijd vast heel gezellig en toeristisch was). Na twee bussen hebben moeten laten gaan, omdat ze tot de nok toe gevuld waren, eindelijk de juiste bus gevonden – zonder airco. Deze bus werd ook weer veel te vol gestampt, meer mensen zonder een zitplek dan met. Deze reis duurde vijf uur, op elk kruispunt stapten er verkopers in die zich nog door de mensenmenigte wisten te wurmen en met hun fijne zweetruggen langs me heen baanden: comfortabel is anders. Goed, deze afgeragde bus had het moeilijk op de heuvel en nadat we bijna op z'n kant lagen rende iedereen er in paniek uit en daar klauterden we met een hele stoet de heuvel op omdat de bus het niet aankon. Indonesie wil graag geloven dat het modern is, deze ervaring bewijst het tegendeel, maar: wel voor minder dan twee euro 120 kilometer afgelegd! Het weekend was heerlijk, we konden alleen niet zwemmen omdat het te gevaarlijk was qua stroming en we waren de enige mensen op het strand. Toen er een groep mannen achter ons kwam zitten met een groot geweer en onze enige man een strandwandeling aan het maken was, trokken wij snel onze kleren weer aan en hielden we het voor gezien, al enkele mistroostige scenario's voor ogen. Een motor gehuurd en door het mooie landschap gereden, een paar keer benauwd vanwege de gigantische steile hellingen! Goed, toen weer een week archief, al moet ik zeggen dat ik er nauwelijks heen ben gegaan omdat ik me vrij beroerd voelde. Tegen het weekend weer opgeknapt en maar goed ook, want richting Yogyakarta! Deze stad is echt fantastisch en echt compleet anders dan Jakarta. Je voelt de cultuur om je heen en het is er echt oprecht heel gezellig, wat niet vaak voorkomt in een Indonesische stad. Daar onze vrienden van de universiteit weer ontmoet en een hele leuke avond gehad: ze willen allemaal proberen naar Nederland te komen om te studeren en hoewel dat best een moeilijk proces is, hoop ik dat het ze lukt en een paar zie ik het ook echt wel doen, ik ben benieuwd hoe ze het in Nederland vinden, dat zal best een cultuurshock zijn!
Nu ben ik bezig aan mijn laatste dag archief (daar ben ik niet rouwig om moet ik eerlijk bekennen) morgen nog een zooi souvenirs inslaan en woensdag is de laatste dag en ook nog mijn verjaardag: rare combinatie. Wel een leuke dag gepland en we gaan eten bij een dame hier die ons op veel uitstapjes heeft meegenomen en haar assistenten (en onze vrienden) Iwan en David zijn er ook bij. Daarna natuurlijk stappen met het halve honkbalteam wat we hier hebben ontmoet en nog een paar andere vrienden. Ik heb er wel zin in en ook helemaal niet want het betekent de laatste avond...
Ik heb hier echt een fantastische tijd gehad, mooie ervaringen opgedaan, zoveel mogelijk gereisd, genoten van de Indonesische cultuur en mensen die we hebben ontmoet. Mijn hart is definitief verpand! Maar ook aan dit soort avonturen komt een eind helaas. Ik heb weer heel veel zin om iedereen thuis te zien, maar nog drie maanden extra reizen had ik net zo lief (misschien wel liever..) gedaan! Ik ben echt heel erg blij dat ik toch deze keuze heb gemaakt, Berlijn kan nog wel even wachten. Vrijdag ochtend ben ik weer thuis en dan na twee weken alweer naar New York...zoals vaderlief gisteren tegen mij zei aan de telefoon: “ Maart, hoe kom jij ooit weer met beide benen op aarde?”

The good life: rondtoeren op Bali (niet verder vertellen dat ik er vanaf gevallen ben...)



Dit behoeft geen onderschrift..


De wonderschone zonsopgang vlak voor het hotel op Gili Air


Een klein paradijsje


Volgestampte bus op weg naar Pelabuhan Ratu, deze nog wel met airco...de vijf uur daarna waren nog minder comfortabel...

Glad geplaveide wegen kennen ze nergens in Indonesie, dus als je bus vast zit dan roep je wat mankracht erbij

Plaatje van een danseres in Yogya in het paleis van de sultan afgelopen zondag.

Foto's

These pretzels are making me thirsty!

Gisteren heb ik auditie gedaan voor een rol, met tekst, in een film met Clive Owen en Julia Roberts.

Als je die zin nog een keer wilt lezen, ga je gang. Het is echt gebeurd en ik zal uit de doeken doen hoe dat zo is gekomen. Een paar dagen geleden kreeg de receptionist van de missie (zo noemen we de permanente vertegenwoordiging) een mailtje van een castingbureau dat er gezocht werd naar 'native dutch speakers' die auditie wilden doen voor een rol in 'Duplicity', een thriller met Clive en Julia (mag ik zeggen). Het ging om de rol 'Big Dutch Suit', een bigshot van een Nederlands chemiebedrijf die in een scene zit die zich op Schiphol moet afspelen. Iedereen die Nederlands sprak en er ook zo uitzag was uitgenodigd. Zo'n kans mag je natuurlijk niet laten schieten, dus ik me meteen maar aangemeld bij een overenthousiast telefoonmeisje van het castingbureau. Kreeg meteen de betreffende pagina uit het script opgestuurd en las voor het eerst de memorabele woorden: 'the formula you have here is for a very common skin cream - I'm sorry, a lotion.'
Geen idee waar de hele film over gaat, maar er zit in ieder geval minstens een topscene in, waarin die sukkel Clive eens even op zijn plaats wordt gezet door een paar Hollandse bazen. In ieder geval, ondergetekende en enkele dames van de missie, die ook hun kans op eeuwige roem schoon zagen, togen naar Soho, waar het hele gebeuren zou plaatsvinden. Na even wachten was ik aan de beurt. Het bleek dat het enthousiaste telefoonmeisje de hele zaak runde, aangezien zij de enige was die bij deze casting aanwezig was. Na wat vragen beantwoord te hebben moest ik het scenetje (3 regels in totaal) oplezen zonder daarbij in de camera te kijken. Het ging blijkbaar goed want ze vroeg of ik in Nederland wel eens geacteerd had. Ik wist niet zeker of mijn legendarische rol als boekhouder Ge Tal in de groep 8 musical 'Ons Warenhuis' meetelde dus ik zei maar van niet. Na een afscheid uit de categorie 'bel ons niet, dan bellen wij u ook niet' stonden we weer op de stoep. Toch een mooie ervaring en je weet maar nooit natuurlijk. Ik weet wel dat ik deze film hoe dan ook moet zien, al is het alleen maar om erachter te komen wie er in godesnaam meer geschikt is bevonden als Big Dutch Suit.

Een overzichtje Indonesia

Het altijd idyllische Jakarta-centrum


Mijn dagelijkse verblijfplaats; de leeszaal van het archief


De treinreis naar Cirebon afgelopen weekend, hier naast Annabel. In de trein was het Koud!


Het station van Cirebon, geen gezellige stad (lees: deze mensen hadden nog nooit van hun leven een blanke gezien en al helemaal geen vier blanke vrouwen bij elkaar), maar wel weer een mooi avontuur!


De markt van Cirebon

A day in the life of...

Door omstandigheden een tijdje geen nieuws van mijn kant, daarom nu een verzoeknummer: hoe ziet mijn leven hier er uit? Wel, op een doordeweekse dag als volgt:

7.15 wekker
7.25 douche; de deur kan niet op slot en het duurt ca. anderhalf uur voor het water warm wordt, maar verder niks te klagen. Daarna snel pakkie aan, stropdas uitkiezen en de trap afrollen.
8.00 verlaat ik m’n huis op 129th street met Donia, Arthur en Anna, de andere Nederlandse stagiairs die ook in Harlem wonen.
8.15 pakken we de subway richting midtown, die op dit moment vaak zo vol zit dat je je nergens aanvast hoeft te houden om te blijven staan, erg handig als je de Metro (ja, die heb je hier ook, gelukkig zonder Ebru Umar en Victoria Koblenko) of de AM New York wilt lezen. Uitstappen op Grand Central, prachtig station.
8.35 ontbijt halen bij de Deli op de hoek. BLT, bageltje of bakkie fruit; prima.
8.45 beginnen met werk: koffie drinken, ontbijt eten, persoverzicht buitenlandse zaken lezen.
10.00 meestal eerste Veiligheidsraadvergadering, oftewel wachten in de antechambre (zie vorige bericht). Dit kan tussen de 15 minuten en 3 uur duren. Ondertussen stukken lezen en ouwehoeren met andere stagiaires. Als de informatie binnen is doorbellen naar een diplomaat of mail sturen naar Den Haag en de betreffende ambassades.
13.00 lunch: Amish market, Subway, Pizza Rustica, geen problemen hier.
15.00 soms meer VR-vergaderingen, anders Peacebuilding Commissie (incl. videoconferencing met Bujumbura of Freetown). Of geen vergadering, dan allerlei andere klusjes doen.
18.00-19.00 klaar met werk: eten! Elke dag weer een belangrijke keuze. Voorlopige favoriet: soul food! Je moet je hood toch een beetje trouw blijven. Koken is tot nu toe beperkt gebleven tot een Campbell’s soepje met wat overheerlijke crackers. Gelukkig is eten halen of een restaurantje pakken over het algemeen toch goedkoper.
20.00 thuis (of: voetballen op woensdag). Wassen, filmpje kijken, wat al niet.
24.00 tukken

Volgende keer, wellicht, meer over het leven in het weekend! En andere verhalen. Om af te sluiten een quote uit een afgeluisterd telefoongesprek in de metro: ‘You won’t be seein’ my fat ass around yo place no more! That’s how we rollin’ out…’

De stad uit

Na een paar blogvrije weken hier weer een berichtje. Ik ben intussen al redelijk gewend aan mijn leven hier (en nee het voelt niet meer als vakantie). Om 9 uur s ochtends richting het archief en op de hoek van de straat altijd even de motormannetjes gedag zeggen (die hun motor verhuren als vervoersmiddel; efficienter dan de auto) en dan de mensen van het archief: " Selamat pagi miss, how are you today?" Vervolgens inschrijven (elke dag?!) en dan weer aan de stoffige stukken. Ik moet eerlijk bekennen: spannend is het niet, maar ik voel me wel een echte onderzoeker en af en toe vind ik ook wel interessante dingen. Maar toch: de wetenschap gaat het niet worden...Van het weekend gingen we er gelukkig op uit, om even de stad uit te zijn en echt frisse lucht in te ademen. En dat was prettig! Donderdag gingen we al weg vanwege een vrije dag (Chinees Nieuwjaar; ze houden hier erg van feestdagen!) en gingen we richting Bandung. Met z'n 8'en in een auto, comfortabel is anders kan ik je vertellen. Onze twee Indonesische vrienden Iwan en David begeleidden ons en het is erg fijn om met dit soort tripjes een paar locals bij je te hebben! De volgende dag richting de theeplantages en de sawa's waar hoog boven op een afgelegen berg sliepen bij vrienden. Erg leuk om mee te maken! De volgende dag door de sawa's geploeterd, waar een aantal mensen ook flink op hun plaat zijn gegaan, die dijkjes waren ernstig smal. Een stukje omhoog gelopen naar een dorpje in de middle of nowhere en daar het schooltje bezocht. Die kinderen waren nerveus en verlegen! Volgens mij hadden die nog nooit blanken gezien ("Juf, ze hebben zo'n grote neus!") Het zou te veel tekst (en jullie aandachtspanne) kosten om uitgebreid te vertellen wat we allemaal hebben gedaan, maar het was echt heel leuk en heerlijk om even Jakarta uit te zijn! Toch een aantal steekwoorden: vulkaankrater (erg koud en mistig), konijnensate (is weer eens wat anders), botanische tuinen in bogor (erg veel muggen) en asia-africa museum waar ik achter de katheder van Soekarno heb gestaan. (toch nog iets historisch verantwoords). Maar goed, de foto's zeggen meer denk ik :) Van het weekend gaan we Chinees Nieuwjaar vieren bij een of andere bekende actrice hier. We worden overal mee naar toe gesleept en het bevalt me wel want op deze manier maken we veel bijzondere dingen mee!