Er zijn twee redenen voor mijn blogafwezigheid
1) ik ben praktisch alleen maar op reis geweest
2) het uploaden van een verhaaltje duurt zo lang dat het nogal ontmoedigend is om er aan te beginnen.
Toch, nu drie dagen voor vertrek, een laatste berichtje. De laatste weken zijn echt omgevlogen, met vooral allemaal hele leuke tripjes. Een paar weken geleden zijn we voor tien dagen naar Bali en Gili Air geweest, mijn eigen kleine paradijsje. In Bali hebben we vanuit Ubud het eiland rondgetoerd en ik ben twee dagen eerder dan de rest op eigen houtje naar Gili Air afgereisd, hetzelfde eilandje waar Vincent en ik vorig jaar zijn geweest. Son (de jongen van het hotel waar we mee bevriend zijn geraakt) kwam me ophalen in het kleine haventje en het was gelijk weer gezellig: samen gegeten en telkens maar horen dat ik toch zeker een maand moest blijven :) Enkele steekwoorden van die paar heerlijke dagen (zie foto's): witte stranden, azuurblauwe zee, palmbomen, onwaarschijnlijke zonsopgang, tropische vissen, zeeschildpadden, dolfijnen, bamboe bungalows praktisch op het strand, cocktails – je kent het wel. Daar hoop ik binnen vijf jaar nog een tijd te vertoeven.
Terug in het archief was het even pittig, Jakarta is altijd even doorbijten als ik weer op het vliegveld kom, maar valt toch altijd weer mee: ook de chaos hier ga ik missen. Na de tiendaagse vakantie gingen we het weekend daarna gelijk weer naar de zee, ditmaal de Javaanse zuidkust. We wilden goedkoop uit zijn en gingen met het openbaar vervoer. Weer een leuke derdewereld experience kan ik jullie vertellen! Van het busstation van Jakarta (ook al een ervaring op zich: je loopt er binnen en er staan gelijk tien man om je heen te schreeuwen: Wil je niet naar Semarang? Lijkt Surabaya je niet wat? Wat dacht je van Yogyakarta?) Maar goed, de bus naar Bogor gevonden en daar moesten we minstens 1,5 uur wachten in de brandende hitte op de bus naar Pelabuhan Ratu, een kustplaatsje van vergane glorie, maar waar het in Soekarno's tijd vast heel gezellig en toeristisch was). Na twee bussen hebben moeten laten gaan, omdat ze tot de nok toe gevuld waren, eindelijk de juiste bus gevonden – zonder airco. Deze bus werd ook weer veel te vol gestampt, meer mensen zonder een zitplek dan met. Deze reis duurde vijf uur, op elk kruispunt stapten er verkopers in die zich nog door de mensenmenigte wisten te wurmen en met hun fijne zweetruggen langs me heen baanden: comfortabel is anders. Goed, deze afgeragde bus had het moeilijk op de heuvel en nadat we bijna op z'n kant lagen rende iedereen er in paniek uit en daar klauterden we met een hele stoet de heuvel op omdat de bus het niet aankon. Indonesie wil graag geloven dat het modern is, deze ervaring bewijst het tegendeel, maar: wel voor minder dan twee euro 120 kilometer afgelegd! Het weekend was heerlijk, we konden alleen niet zwemmen omdat het te gevaarlijk was qua stroming en we waren de enige mensen op het strand. Toen er een groep mannen achter ons kwam zitten met een groot geweer en onze enige man een strandwandeling aan het maken was, trokken wij snel onze kleren weer aan en hielden we het voor gezien, al enkele mistroostige scenario's voor ogen. Een motor gehuurd en door het mooie landschap gereden, een paar keer benauwd vanwege de gigantische steile hellingen! Goed, toen weer een week archief, al moet ik zeggen dat ik er nauwelijks heen ben gegaan omdat ik me vrij beroerd voelde. Tegen het weekend weer opgeknapt en maar goed ook, want richting Yogyakarta! Deze stad is echt fantastisch en echt compleet anders dan Jakarta. Je voelt de cultuur om je heen en het is er echt oprecht heel gezellig, wat niet vaak voorkomt in een Indonesische stad. Daar onze vrienden van de universiteit weer ontmoet en een hele leuke avond gehad: ze willen allemaal proberen naar Nederland te komen om te studeren en hoewel dat best een moeilijk proces is, hoop ik dat het ze lukt en een paar zie ik het ook echt wel doen, ik ben benieuwd hoe ze het in Nederland vinden, dat zal best een cultuurshock zijn!
Nu ben ik bezig aan mijn laatste dag archief (daar ben ik niet rouwig om moet ik eerlijk bekennen) morgen nog een zooi souvenirs inslaan en woensdag is de laatste dag en ook nog mijn verjaardag: rare combinatie. Wel een leuke dag gepland en we gaan eten bij een dame hier die ons op veel uitstapjes heeft meegenomen en haar assistenten (en onze vrienden) Iwan en David zijn er ook bij. Daarna natuurlijk stappen met het halve honkbalteam wat we hier hebben ontmoet en nog een paar andere vrienden. Ik heb er wel zin in en ook helemaal niet want het betekent de laatste avond...
Ik heb hier echt een fantastische tijd gehad, mooie ervaringen opgedaan, zoveel mogelijk gereisd, genoten van de Indonesische cultuur en mensen die we hebben ontmoet. Mijn hart is definitief verpand! Maar ook aan dit soort avonturen komt een eind helaas. Ik heb weer heel veel zin om iedereen thuis te zien, maar nog drie maanden extra reizen had ik net zo lief (misschien wel liever..) gedaan! Ik ben echt heel erg blij dat ik toch deze keuze heb gemaakt, Berlijn kan nog wel even wachten. Vrijdag ochtend ben ik weer thuis en dan na twee weken alweer naar New York...zoals vaderlief gisteren tegen mij zei aan de telefoon: “ Maart, hoe kom jij ooit weer met beide benen op aarde?”
The good life: rondtoeren op Bali (niet verder vertellen dat ik er vanaf gevallen ben...)
Dit behoeft geen onderschrift..
De wonderschone zonsopgang vlak voor het hotel op Gili Air
Een klein paradijsje
Volgestampte bus op weg naar Pelabuhan Ratu, deze nog wel met airco...de vijf uur daarna waren nog minder comfortabel...
Glad geplaveide wegen kennen ze nergens in Indonesie, dus als je bus vast zit dan roep je wat mankracht erbij
Plaatje van een danseres in Yogya in het paleis van de sultan afgelopen zondag.
