Streetlife

Nu het mooier weer wordt begint Harlem nog meer te leven dan voorheen. Zeker in de weekenden is het overal druk met mensen die maar een beetje bij elkaar staan te buurten. Uit auto's en huizen klinkt muziek en naar het schijnt worden bij écht mooi weer ook de barbeques uit de kelder gehaald. Wij passen ons aan (integratie!) en zitten 's avonds soms op het trappetje voor het huis ons soul food te eten. Gezellig allemaal, maar je maakt toch af en toe rare dingen mee in onze buurt.

Voorbeeld 1:
Een paar weken terug steek ik druk pratend met collega Arthur 125th street over. Halverwege loopt er een man tegen me op, hij laat wat vallen en er klinkt glasgerinkel. Ik loop verder naar de overkant en de man komt naar me toe:

'Hee je liep tegen me op!'
-'Ja goh jij liep ook tegen mij op'
'Ja klote nu is mijn dure fles drank kapot'
-'Rot voor je maar ik liep gewoon aan de rechterkant, moet je beter uitkijken'
'Ja maar ik had die fles gekocht voor mijn vrienden en het was ons laatste geld en nu moet ik ze dat gaan vertellen en dan worden ze heel boos op mij!'
-'...'
'Kun je me alsjeblieft helpen?'
-'Hoeveel kostte die fles?'
'9 dollar zoveel'
-'Hier heb je 5 dollar, delen we de schade, deal?'
'Ja maar ik heb écht geen geld meer en ze worden écht heel boos!'
-'ok nog 1 dollar dan, meer kleingeld heb ik nu niet bij me'

En de beste man druipt teleurgesteld af. Een merkwaardig incident. Zegt Arthur: 'Ja dat had ik laatst dus ook!' En dan wordt het wel heel merkwaardig, dus thuis maar eens gegoogled: "The Broken Bottle scam is used to scam tourists or highly educated white people out of their money". Check!

Voorbeeld 2:
Arthur, Frank (stagiair van het Consulaat) en ik lopen 's avonds laat over dezelfde 125th street. Vrouw, zwart, niet oud niet jong, fors, loopt langs. Roept "I want to see the one in the tie...butt-naked!" en loopt door. Ik had geen das om. Check!

Last Call

Er zijn twee redenen voor mijn blogafwezigheid
1) ik ben praktisch alleen maar op reis geweest
2) het uploaden van een verhaaltje duurt zo lang dat het nogal ontmoedigend is om er aan te beginnen.

Toch, nu drie dagen voor vertrek, een laatste berichtje. De laatste weken zijn echt omgevlogen, met vooral allemaal hele leuke tripjes. Een paar weken geleden zijn we voor tien dagen naar Bali en Gili Air geweest, mijn eigen kleine paradijsje. In Bali hebben we vanuit Ubud het eiland rondgetoerd en ik ben twee dagen eerder dan de rest op eigen houtje naar Gili Air afgereisd, hetzelfde eilandje waar Vincent en ik vorig jaar zijn geweest. Son (de jongen van het hotel waar we mee bevriend zijn geraakt) kwam me ophalen in het kleine haventje en het was gelijk weer gezellig: samen gegeten en telkens maar horen dat ik toch zeker een maand moest blijven :) Enkele steekwoorden van die paar heerlijke dagen (zie foto's): witte stranden, azuurblauwe zee, palmbomen, onwaarschijnlijke zonsopgang, tropische vissen, zeeschildpadden, dolfijnen, bamboe bungalows praktisch op het strand, cocktails – je kent het wel. Daar hoop ik binnen vijf jaar nog een tijd te vertoeven.
Terug in het archief was het even pittig, Jakarta is altijd even doorbijten als ik weer op het vliegveld kom, maar valt toch altijd weer mee: ook de chaos hier ga ik missen. Na de tiendaagse vakantie gingen we het weekend daarna gelijk weer naar de zee, ditmaal de Javaanse zuidkust. We wilden goedkoop uit zijn en gingen met het openbaar vervoer. Weer een leuke derdewereld experience kan ik jullie vertellen! Van het busstation van Jakarta (ook al een ervaring op zich: je loopt er binnen en er staan gelijk tien man om je heen te schreeuwen: Wil je niet naar Semarang? Lijkt Surabaya je niet wat? Wat dacht je van Yogyakarta?) Maar goed, de bus naar Bogor gevonden en daar moesten we minstens 1,5 uur wachten in de brandende hitte op de bus naar Pelabuhan Ratu, een kustplaatsje van vergane glorie, maar waar het in Soekarno's tijd vast heel gezellig en toeristisch was). Na twee bussen hebben moeten laten gaan, omdat ze tot de nok toe gevuld waren, eindelijk de juiste bus gevonden – zonder airco. Deze bus werd ook weer veel te vol gestampt, meer mensen zonder een zitplek dan met. Deze reis duurde vijf uur, op elk kruispunt stapten er verkopers in die zich nog door de mensenmenigte wisten te wurmen en met hun fijne zweetruggen langs me heen baanden: comfortabel is anders. Goed, deze afgeragde bus had het moeilijk op de heuvel en nadat we bijna op z'n kant lagen rende iedereen er in paniek uit en daar klauterden we met een hele stoet de heuvel op omdat de bus het niet aankon. Indonesie wil graag geloven dat het modern is, deze ervaring bewijst het tegendeel, maar: wel voor minder dan twee euro 120 kilometer afgelegd! Het weekend was heerlijk, we konden alleen niet zwemmen omdat het te gevaarlijk was qua stroming en we waren de enige mensen op het strand. Toen er een groep mannen achter ons kwam zitten met een groot geweer en onze enige man een strandwandeling aan het maken was, trokken wij snel onze kleren weer aan en hielden we het voor gezien, al enkele mistroostige scenario's voor ogen. Een motor gehuurd en door het mooie landschap gereden, een paar keer benauwd vanwege de gigantische steile hellingen! Goed, toen weer een week archief, al moet ik zeggen dat ik er nauwelijks heen ben gegaan omdat ik me vrij beroerd voelde. Tegen het weekend weer opgeknapt en maar goed ook, want richting Yogyakarta! Deze stad is echt fantastisch en echt compleet anders dan Jakarta. Je voelt de cultuur om je heen en het is er echt oprecht heel gezellig, wat niet vaak voorkomt in een Indonesische stad. Daar onze vrienden van de universiteit weer ontmoet en een hele leuke avond gehad: ze willen allemaal proberen naar Nederland te komen om te studeren en hoewel dat best een moeilijk proces is, hoop ik dat het ze lukt en een paar zie ik het ook echt wel doen, ik ben benieuwd hoe ze het in Nederland vinden, dat zal best een cultuurshock zijn!
Nu ben ik bezig aan mijn laatste dag archief (daar ben ik niet rouwig om moet ik eerlijk bekennen) morgen nog een zooi souvenirs inslaan en woensdag is de laatste dag en ook nog mijn verjaardag: rare combinatie. Wel een leuke dag gepland en we gaan eten bij een dame hier die ons op veel uitstapjes heeft meegenomen en haar assistenten (en onze vrienden) Iwan en David zijn er ook bij. Daarna natuurlijk stappen met het halve honkbalteam wat we hier hebben ontmoet en nog een paar andere vrienden. Ik heb er wel zin in en ook helemaal niet want het betekent de laatste avond...
Ik heb hier echt een fantastische tijd gehad, mooie ervaringen opgedaan, zoveel mogelijk gereisd, genoten van de Indonesische cultuur en mensen die we hebben ontmoet. Mijn hart is definitief verpand! Maar ook aan dit soort avonturen komt een eind helaas. Ik heb weer heel veel zin om iedereen thuis te zien, maar nog drie maanden extra reizen had ik net zo lief (misschien wel liever..) gedaan! Ik ben echt heel erg blij dat ik toch deze keuze heb gemaakt, Berlijn kan nog wel even wachten. Vrijdag ochtend ben ik weer thuis en dan na twee weken alweer naar New York...zoals vaderlief gisteren tegen mij zei aan de telefoon: “ Maart, hoe kom jij ooit weer met beide benen op aarde?”

The good life: rondtoeren op Bali (niet verder vertellen dat ik er vanaf gevallen ben...)



Dit behoeft geen onderschrift..


De wonderschone zonsopgang vlak voor het hotel op Gili Air


Een klein paradijsje


Volgestampte bus op weg naar Pelabuhan Ratu, deze nog wel met airco...de vijf uur daarna waren nog minder comfortabel...

Glad geplaveide wegen kennen ze nergens in Indonesie, dus als je bus vast zit dan roep je wat mankracht erbij

Plaatje van een danseres in Yogya in het paleis van de sultan afgelopen zondag.

Foto's

These pretzels are making me thirsty!

Gisteren heb ik auditie gedaan voor een rol, met tekst, in een film met Clive Owen en Julia Roberts.

Als je die zin nog een keer wilt lezen, ga je gang. Het is echt gebeurd en ik zal uit de doeken doen hoe dat zo is gekomen. Een paar dagen geleden kreeg de receptionist van de missie (zo noemen we de permanente vertegenwoordiging) een mailtje van een castingbureau dat er gezocht werd naar 'native dutch speakers' die auditie wilden doen voor een rol in 'Duplicity', een thriller met Clive en Julia (mag ik zeggen). Het ging om de rol 'Big Dutch Suit', een bigshot van een Nederlands chemiebedrijf die in een scene zit die zich op Schiphol moet afspelen. Iedereen die Nederlands sprak en er ook zo uitzag was uitgenodigd. Zo'n kans mag je natuurlijk niet laten schieten, dus ik me meteen maar aangemeld bij een overenthousiast telefoonmeisje van het castingbureau. Kreeg meteen de betreffende pagina uit het script opgestuurd en las voor het eerst de memorabele woorden: 'the formula you have here is for a very common skin cream - I'm sorry, a lotion.'
Geen idee waar de hele film over gaat, maar er zit in ieder geval minstens een topscene in, waarin die sukkel Clive eens even op zijn plaats wordt gezet door een paar Hollandse bazen. In ieder geval, ondergetekende en enkele dames van de missie, die ook hun kans op eeuwige roem schoon zagen, togen naar Soho, waar het hele gebeuren zou plaatsvinden. Na even wachten was ik aan de beurt. Het bleek dat het enthousiaste telefoonmeisje de hele zaak runde, aangezien zij de enige was die bij deze casting aanwezig was. Na wat vragen beantwoord te hebben moest ik het scenetje (3 regels in totaal) oplezen zonder daarbij in de camera te kijken. Het ging blijkbaar goed want ze vroeg of ik in Nederland wel eens geacteerd had. Ik wist niet zeker of mijn legendarische rol als boekhouder Ge Tal in de groep 8 musical 'Ons Warenhuis' meetelde dus ik zei maar van niet. Na een afscheid uit de categorie 'bel ons niet, dan bellen wij u ook niet' stonden we weer op de stoep. Toch een mooie ervaring en je weet maar nooit natuurlijk. Ik weet wel dat ik deze film hoe dan ook moet zien, al is het alleen maar om erachter te komen wie er in godesnaam meer geschikt is bevonden als Big Dutch Suit.

Een overzichtje Indonesia

Het altijd idyllische Jakarta-centrum


Mijn dagelijkse verblijfplaats; de leeszaal van het archief


De treinreis naar Cirebon afgelopen weekend, hier naast Annabel. In de trein was het Koud!


Het station van Cirebon, geen gezellige stad (lees: deze mensen hadden nog nooit van hun leven een blanke gezien en al helemaal geen vier blanke vrouwen bij elkaar), maar wel weer een mooi avontuur!


De markt van Cirebon

A day in the life of...

Door omstandigheden een tijdje geen nieuws van mijn kant, daarom nu een verzoeknummer: hoe ziet mijn leven hier er uit? Wel, op een doordeweekse dag als volgt:

7.15 wekker
7.25 douche; de deur kan niet op slot en het duurt ca. anderhalf uur voor het water warm wordt, maar verder niks te klagen. Daarna snel pakkie aan, stropdas uitkiezen en de trap afrollen.
8.00 verlaat ik m’n huis op 129th street met Donia, Arthur en Anna, de andere Nederlandse stagiairs die ook in Harlem wonen.
8.15 pakken we de subway richting midtown, die op dit moment vaak zo vol zit dat je je nergens aanvast hoeft te houden om te blijven staan, erg handig als je de Metro (ja, die heb je hier ook, gelukkig zonder Ebru Umar en Victoria Koblenko) of de AM New York wilt lezen. Uitstappen op Grand Central, prachtig station.
8.35 ontbijt halen bij de Deli op de hoek. BLT, bageltje of bakkie fruit; prima.
8.45 beginnen met werk: koffie drinken, ontbijt eten, persoverzicht buitenlandse zaken lezen.
10.00 meestal eerste Veiligheidsraadvergadering, oftewel wachten in de antechambre (zie vorige bericht). Dit kan tussen de 15 minuten en 3 uur duren. Ondertussen stukken lezen en ouwehoeren met andere stagiaires. Als de informatie binnen is doorbellen naar een diplomaat of mail sturen naar Den Haag en de betreffende ambassades.
13.00 lunch: Amish market, Subway, Pizza Rustica, geen problemen hier.
15.00 soms meer VR-vergaderingen, anders Peacebuilding Commissie (incl. videoconferencing met Bujumbura of Freetown). Of geen vergadering, dan allerlei andere klusjes doen.
18.00-19.00 klaar met werk: eten! Elke dag weer een belangrijke keuze. Voorlopige favoriet: soul food! Je moet je hood toch een beetje trouw blijven. Koken is tot nu toe beperkt gebleven tot een Campbell’s soepje met wat overheerlijke crackers. Gelukkig is eten halen of een restaurantje pakken over het algemeen toch goedkoper.
20.00 thuis (of: voetballen op woensdag). Wassen, filmpje kijken, wat al niet.
24.00 tukken

Volgende keer, wellicht, meer over het leven in het weekend! En andere verhalen. Om af te sluiten een quote uit een afgeluisterd telefoongesprek in de metro: ‘You won’t be seein’ my fat ass around yo place no more! That’s how we rollin’ out…’

De stad uit

Na een paar blogvrije weken hier weer een berichtje. Ik ben intussen al redelijk gewend aan mijn leven hier (en nee het voelt niet meer als vakantie). Om 9 uur s ochtends richting het archief en op de hoek van de straat altijd even de motormannetjes gedag zeggen (die hun motor verhuren als vervoersmiddel; efficienter dan de auto) en dan de mensen van het archief: " Selamat pagi miss, how are you today?" Vervolgens inschrijven (elke dag?!) en dan weer aan de stoffige stukken. Ik moet eerlijk bekennen: spannend is het niet, maar ik voel me wel een echte onderzoeker en af en toe vind ik ook wel interessante dingen. Maar toch: de wetenschap gaat het niet worden...Van het weekend gingen we er gelukkig op uit, om even de stad uit te zijn en echt frisse lucht in te ademen. En dat was prettig! Donderdag gingen we al weg vanwege een vrije dag (Chinees Nieuwjaar; ze houden hier erg van feestdagen!) en gingen we richting Bandung. Met z'n 8'en in een auto, comfortabel is anders kan ik je vertellen. Onze twee Indonesische vrienden Iwan en David begeleidden ons en het is erg fijn om met dit soort tripjes een paar locals bij je te hebben! De volgende dag richting de theeplantages en de sawa's waar hoog boven op een afgelegen berg sliepen bij vrienden. Erg leuk om mee te maken! De volgende dag door de sawa's geploeterd, waar een aantal mensen ook flink op hun plaat zijn gegaan, die dijkjes waren ernstig smal. Een stukje omhoog gelopen naar een dorpje in de middle of nowhere en daar het schooltje bezocht. Die kinderen waren nerveus en verlegen! Volgens mij hadden die nog nooit blanken gezien ("Juf, ze hebben zo'n grote neus!") Het zou te veel tekst (en jullie aandachtspanne) kosten om uitgebreid te vertellen wat we allemaal hebben gedaan, maar het was echt heel leuk en heerlijk om even Jakarta uit te zijn! Toch een aantal steekwoorden: vulkaankrater (erg koud en mistig), konijnensate (is weer eens wat anders), botanische tuinen in bogor (erg veel muggen) en asia-africa museum waar ik achter de katheder van Soekarno heb gestaan. (toch nog iets historisch verantwoords). Maar goed, de foto's zeggen meer denk ik :) Van het weekend gaan we Chinees Nieuwjaar vieren bij een of andere bekende actrice hier. We worden overal mee naar toe gesleept en het bevalt me wel want op deze manier maken we veel bijzondere dingen mee!

een paar foto's

Vliegeren in het park


De skyline van Jakarta bij zonsondergang (18:15u stipt)

Natte voeten!

Gewoon de benen omhoog :)

Park op zondagmiddag = heeel druk

Pulau Onrust

Selamat Jalan Pak Harto

Vrij vertaald: " Voorspoedige reis naar de hemel vader Suharto".Dat staat hier overal in de kranten en in de titels op het nieuws. Ja, hier in Jakarta gebeurd er ook wel eens wereldnieuws. De oude president en ex-dictator Suharto is gisteren op 86-jarige leeftijd overleden in Jakarta. En jullie zullen het niet geloven, maar een aantal van mijn reisgenoten hebben hem nog een laatste eer bewezen in zijn huis bij z'n wake! Ik voelde me niet zo goed dus ik ging niet mee, maar met z'n vieren gingen ze naar z'n huis eigenlijk alleen om te kijken hoe de sfeer was, maar voor ze het wisten hadden ze een register getekend en stonden ze 2 meter van zijn kist af! De familie zat er allemaal om heen en een heel mensen zat te bidden. De sfeer was volgens hen wel gelaten, maar niet gespannen, ook buiten niet. Ik had eigenlijk wel verwacht dat de dood van zo'n omstreden president hier wel wat gevoelens zou losmaken bij de toch wel relbeluste Indonesiers, maar het valt alles mee. We hadden wel verwacht dat het archief dicht zou zijn omdat er 7 dagen van nationale rouw zijn afgekondigd, maar toen we aan de onderbaas van het archief vroegen of het open was, zei deze vrouw: " Het is toch niet mijn zaak dat hij overleden is? Waarom zouden we dicht zijn?" Dit geeft toch wel enigszins weer dat mensen het wel prima vinden zo. Maar het archief was dus gewoon open helaas :) Terug naar de orde van de dag: die is hier best eentonig eigenlijk want we doen elke dag precies hetzelfde, maar het archief gaat wel al om 3 uur s middags dicht dus dan hebben we de hele middag vrij, maar het komt er in principe op neer dat iedereen te moe is en geen pap meer kan zeggen. Het gezegde " tropenjaren tellen dubbel" is zeker weten geen verzinseltje! De hitte is hier echt extreem drukkend en in deze drukke stad is een uitje naar de supermarkt al een hele onderneming. Niet op zijn minst omdat je eigenlijk niet op de stoep kan lopen, maar op de gigantisch drukke weg moet, omdat er meestal gaten van een meter bij een meter in de 'stoep' zitten, als er al een stoep ligt. Dus je komt al weer helemaal klam en bezweet bij de supermarkt en dan moet je nog terug! Ik overdrijf natuurlijk wel, maar ik merk ook aan de rest dat je je hier echt moet aanpassen aan de hitte en de drukte. Geen wonder dat alles hier zo lang duurt. Alles gaat plan- plan. Afgelopen maandag hebben we een uitstapje gemaakt naar Pulau Onrus (Eiland Onrust) met een geschiedenis docent uit Amsterdam. Onrust is een eiland voor de kust van Java dat in de VOC tijd gebruikt werd als aanleg plaats voor het herstellen van schepen en in latere tijden gebruikt is als quarantaine station voor mensen die de hadj naar Mekka hadden gemaakt en in de jaren veertig was het een interneringskamp voor collaborateurs in de oorlog. Het was een heel leuk uitstapje, niet op z'n minst om eens weg te gaan uit het mierennest wat Jakarta heet! Toen we aankwamen in Kamal het havenplaatsje vanwaar we met een schippersbootje naar het eiland gingen, stond het hele dorp onder water! Ik dacht dat het een overblijfsel was van de overstromingen hier, maar wat bleek: het was gewoon vloed! Ik vond het al zo raar dat niemand er wat aan deed, maar gewoon met z'n benen omhoog op een bankje ging zitten. Toen we 's middags terugkwamen was het allemaal weg. Maar om bij de boot te komen, moesten toch echt de schoenen en sokken uit en moesten we door het ontzettend smerige water waden. Goed, aan wat ingenieurs hebben ze hier nog wel een te kort dus, dat mag duidelijk zijn. Indonesie is echt nog een ontwikkelingsland voor zo ver ik het kan merken: je wc-papier kan niet in de wc, want dan overstroomt het riool, stoepen zijn er hier dus nauwelijks tot niet en als ze er al zijn moet je dus uitkijken dat je er niet je nek door breekt en als je dorp elke dag overstroomt dan bouw je geen dijk, nee je gaat gewoon met je benen omhoog zitten. Dan blijf je toch ook droog?
Wordt vervolgd..

p.s. de foto's uploaden lukte niet helemaal met mijn superslome internet, maar morgen probeer ik het opnieuw!

Midden in het wereldnieuws (gaap)

Afgelopen dinsdagochtend kwam de Veiligheidsraad bijeen in een spoedsessie over de situatie in Gaza. Er werd voorgesteld een 'Presidential Statement' uit te brengen waarin de bezorgdheid over de situatie werd uitgesproken en het blokkeren van de grensposten door Israël werd veroordeeld. Vrijdagavond om 21:30 eindigde de laatste vergadering over de kwestie; de uitkomst? Maandagochtend gaan we verder.

Op de eerste sessie op dinsdag na zijn al deze 'consultaties', zoals dat dan heet, achter gesloten deuren. Er wordt niet altijd door de ambassadeurs zelf onderhandeld; het meeste werk wordt door de 'experts' gedaan. Aangezien Nederland niet in de VR zit maar wel wil weten wat er allemaal gezegd wordt, is het mijn taak erachter te komen hoe de zaken ervoor staan. Dit gaat als volgt te werk: tussen de kamer waar onderhandelt wordt en de ruimte waar de pers staat te wachten, bevindt zich een ruimte met een hoop comfortabele stoelen en een kopieerapparaat. In deze ruimte wachten vertegenwoordigers van niet-VR landen tot de onderhandelaars naar buiten komen, om hen dan zo snel mogelijk zoveel mogelijk informatie te ontfutselen en eventuele documenten te kopiëren. Omdat de niet-permanente leden van de VR weten dat ze over een jaar in dezelfde positie zitten, zijn ze meestal vrij scheutig met de info.

Het is best een gezellige boel daar in de 'antechambre'. Er zijn veel stagiaires van andere landen en er wordt vaak genoeg een hapje informatie binnengegooid om het interessant te houden. Tenminste, meestal. Bij controversiële kwesties zoals deze week duurt het allemaal heel lang (donderdag tot 8 uur, vrijdag tot half 10) en weten zelfs de experts van de VR leden vaak niet wat er precies aan de hand is. De plannen tot nu toe om de verveling te verdrijven: het installeren van een pingpongtafel, het maken van een real-life soap over stagiaires of het opstellen van nep-resoluties om de pers te vermaken.

Het mooie vind ik dat er dus een hele groep mensen zich zit te vervelen terwijl in de kamer ernaast wel degelijk belangrijke dingen besproken worden. Als ze dan uiteindelijk naar buiten komen is het dan ook wel mooi om de nieuwste ontwikkelingen direct naar Den Haag door te kunnen seinen. Toch hoop ik dat die pingpongtafel er gaat komen.

De wondere wereld van wetenschap

Jakarta. Ja wat voor zinnigs kan ik hier over zeggen. Deze stad (+/- 10 miljoen inwoners) is: groot, vies en heel erg heet. Waar je in Nederland de verwarming op 21 graden zet als je het wel heel erg koud hebt, zet je hier de airco op 27 graden om af te koelen. Zo warm ongeveer. De afgelopen week was heel erg druk en volgepland. We hadden namelijk van dinsdag tot en met donderdag een conferentie met historici van over de hele wereld. Het idee hierachter was om een beetje te brainstormen over het onderzoek over Zuid-Oost Azie wat nog gedaan moet worden en wat er allemaal mee gebeurd is de afgelopen jaren. Nou heel interessant. Niet dus. Wij zaten elke dag achteraan in de zaal een beetje boekjes te lezen of proberen Indonesisch te leren, want heel erg boeiend was het niet. Maar toch ook wel gaaf om tussen al die geniale breinen te lopen. Historici zijn vooral hele lieve intelligente kneuzen. Daar komt het op neer denk ik. We hebbben inmiddels ook een rondleiding gekregen door het archief en de wanhoop komt wel dichtbij. Morgen beginnen we officieel en na die rondleiding kwamen we allemaal een stuk pessimistischer naar buiten dan we naar binnen gingen! Het archief in Jakarta is niet zo als in Nederland. Want ja, dit is Indonesie en daar gaat het er allemaal een stukje anders aan toe. Vaak krijg je stukken niet omdat ze ze niet kunnen vinden en als het regent kan je ook geen stukken krijgen omdat ze een stuk door de buitenlucht moeten overbruggen. Verder moeten we vooral heel erg geduldig blijven en vriendelijk blijven lachen, want als je je geduld verliest kan je het sowieso wel vergeten. Daarnaast moeten we de dames op de leeszaal af en toe cadeautjes geven om deze ons gunstig gezind te laten blijven. Goed, zoiets zou in Nederland natuurlijk nooit voor mogelijk zijn, maar het maakt het onderzoek doen hier ook wel iets avontuurlijker denk ik zo. Ik ben blij dat we vanaf morgen lekker onze eigen gang kunnen gaan, nu gaat het echt beginnen! De kamers in Kemang Vista zijn erg riant, maar verre van luxe. Zo zou een douchegordijn bijvoorbeeld geen overbodige luxe zijn en mijn buurvrouw heeft al continu bezoek van kakkerlakken. Maar goed, de wijk is prima (voor Jakartaanse begrippen) en over drie maanden ben ik een echte local natuurlijk en mijn voornemen is dan ook om vloeiend Indonesisch te spreken (we krijgen ook nog les hier). In Jakarta zijn de tegenstellingen tussen rijk en arm het duidelijkst denk ik van heel Indonesie. Gisteren zijn we naar een hele luxe shopping mall geweest en daar voelde ik me echt zo'n vadsige westerse consument met een koffie van Starbucks in de hand. Dat gaan we dus zeker niet elk weekend doen. In die winkelcentra lopen de rijkste Indonesiers rond en die willen maar al te graag " westers" lijken. Zo is hier de " whitening cream" in elke winkel te koop en voor alle advertenties en posters worden westers uitziende mensen gebruikt. Echt zonde want Indonesiers zijn prachtige mensen.

En hoewel Vincent zich tussen de presidenten begeeft, had ik afgelopen donderdag een feestje bij de Nederlandse ambassadeur hier. Ja, het wordt nog wel eens wat met mij!

One down, more please!

Mijn eerste week werk zit erop en ik heb al zin in de komende 16. Hoewel ik dankzij allerlei schimmige bureaucratische processen nog niet in het bezit ben van de gewilde UN Grounds Pass, heb ik al wel mijn eerste vergadering bijgewoond: het open gedeelte van het debat over de VN missie in Kosovo (UNMIK). Hoewel de bedoeling was dat deze zou gaan over wat technische kwesties, werd het door de Servische president en Kosovaarse minister-president aangegrepen om het nog eens even gezellig over een eventuele onafhankelijkheidsverklaring te hebben. Helaas mocht ik niet bij het besloten gedeelte zijn (ben nog niet belangrjik genoeg, helaas) maar het was zeker mooi om mee te maken.

Ook mooi: vaste vrijdagmiddagborrel in het VN gebouw met vooral veel stagiares van allerlei permanente missies en de VN zelf. Voor veel mensen vooral een netwerk-(bleh)activiteit, maar zeker gewoon gezellig en schappelijk geprijste biertjes. De ambassadeur van Grenada leek me een geschikte baas; niet dat ik met hem heb gepraat maar hij zag er gewoon uit als een mooie vent. Dan weten jullie dat ik ook weer. De mogelijkheden om hier interessant te doen qua name-dropping zijn sowieso oneindig, zo komt volgende week George Clooney langs op de VN, dus dames (of heren, je weet nooit natuurlijk), maak een schappelijke donatie over en ik geef jullie telefoonnummer door.

Het mooist: woensdagavond voetballen in de interne VN-competitie. Wij moesten op na UN Secretariat vs UNICEF en speelden tegen de Britten. Helaas werd het een nederlaag van Buffeliaanse (1e seizoen) proporties, die uiteraard geheel niet te wijten was aan het verdedigende werk van ondergetekende. Naderhand gezellig biertjes gedronken in een bar waar iedereen er strak bijliep, het bier 8$ kostte en de barmeisjes op de fooi gekleed waren, als je begrijpt wat ik bedoel. Iets anders dan de WW (voor de Leidenaren) maar erg gezellig. Ik heb nu al zin in volgende keer; Canada moeten we toch kunnen hebben.

Tot volgende week.

Straight from the Ghetto

"Across 110th Street,
Pimps trying to catch a woman that's weak
Across 110th Street,
Pushers won't let the junkie go free.
Across 110th Street,
Woman trying to catch a trick on the street.
Across 110th Street,
You can find it all in the street."

-Billy Womack

Jazeker, mijn kamer op 19 W 129th Street is midden in Harlem, en hoewel het er nu een stuk veiliger is dan in de jaren 80-90, is het nog steeds een erg zwarte wijk. Dit uit zich met name in Soul Food restaurants (en fried chicken natuurlijk), Bling-bling kledingwinkels en een hele hoop kerken. Ik ga zeker binnenkort even lekker de billen losschudden op wat gospel-tunes. Vooroordelen? Misschien, maar ik zal binnenkort zorgen voor wat foto's als bewijsmateriaal.
Mijn kamer is klein maar niet te klein, ik heb een keukentje te delen met een paar anderen die ik nog niet ontmoet heb, en 's avonds kloppen de geluiden: politiesirenes. Toch voel ik me niet onveilig, ook niet toen ik vannacht om 1 uur even wat te drinken ging halen bij de deli op de hoek. De 24-uurs economie went snel.
Nu zit ik in de gigantische New York Public Library, waar ik net al een Jack Kerouac en een grafisch modernisme tentoonstelling heb bezocht, dus mijn culturele portie voor de komende 4 maanden is ook al binnen.

Word up, Vincent

"In every city you find the same thing going down,
Harlem is the capital of every ghetto town."

En toen wist ik het weer

En toen wist ik het weer. De geur van kreteksigaretten en heerlijke etensluchten, de prettige chaos en de eeuwige glimlach van de Indonesiërs: precies de redenen dat ik gek ben geworden op dit land een half jaar geleden en waarom ik zo graag weer terug wilde. Op het moment dat ik uit het vliegtuig stapte en meteen de hitte in was ik al weer blij dat ik er was ( en niet het minst omdat we al ruim 17 uur onderweg waren). Op het vliegveld werden we opgewacht door een lieve Indonesische studente, Ratih, die voor ons vervoer had geregeld, wat erg prettig was omdat we daardoor geen eeuwigheid hoefden te onderhandelen met de gehaaide taxichaffeurs. Vanaf Solo was het nog 1,5 uur met de auto en kwamen we rond half twaalf aan bij Wisma MMUGM, het onderkomen voor studenten. Waar je in Nederland dan misschien een “shabby” hostel verwacht, moet je hier meer denken richting een vier-sterren hotel. De kamers zijn zeer riant en er zit zowaar druk op de leidingen, iets wat tijdens onze zomervakantie al een (te)grote luxe was. Natuurlijk gaat het zoals verwacht wel op z’n Indonesisch en waren er twee van de vier kamers nog niet klaar voor gebruik. Dus Annabel kwam even bij mij ‘logeren’ en na een aantal uurtjes slaap en een lekkere douche was ik weer redelijk bij kennis. Aan het eind van de middag op naar Jalan Malioboro, de bekendste en meest drukke straat van Yogyakarta, met de alombekende(?) “batikmaffia”. Ons een weg door de menigte persend werden we van alle kanten aangestaard en werd er hard gegiecheld en bule (westerling) gefluisterd. Ja hoor, ook dat was Indonesië, herinnerde ik me weer. Na een heerlijk maal weer vroeg naar bed en om vijf uur werd ik gewekt door de gebeden uit de moskee, maar al snel was ik weer onder zeil.
Gek genoeg heb ik voor mijn doen weinig last van de jetlag, misschien komt ie nog wel ergens aankloppen vandaag of morgen. Na toch een goeie negen uur slaap werd ik vanmorgen redelijk herboren wakker en gingen we na ontbijt naar het paleis van de Sultan, het Keraton. Rondleiding gekregen van een zeer vriendelijke man die ons alle details uit de doeken kon doen, tot en met de symboliek in de tegelvloer aan toe. Een half jaar geleden was ik er met Vincent ook geweest en ik ben geloof ik nergens op dezelfde plek geweest als toen, zo groot is het! Er wonen 25.000 mensen op het grondgebied van het paleis en er werken geloof ik iets van 1400 mensen voor deze bescheiden man. Ondanks dat ik er al geweest was, was het erg leuk om nog een keer te zien en de rest van de groep heeft natuurlijk onvermijdelijk mét batikschilderingen en een aantal honderdduizend rupiah lichter de poorten weer verlaten. (even voor de duidelijkheid: 13.000 rupiah is ongeveer 1 euro...) Oh ja, ook dat was Indonesië.
Morgen gaan we beginnen aan de Gadjah Mada universiteit waar we een weekje geschiedenislessen krijgen ’s ochtends, onder andere van onze begeleider Thomas Lindblad die morgen aankomt. Van Ratih kregen we bij aankomst al enkele kopieën die we morgen gelezen moeten hebben en we werden vriendelijk verzocht klaar te staan op maandag “before twelve”. Before twelve? Dus ergens tussen negen vijf voor twaalf oid? Oh ja... dit is duidelijk Indonesië!
Sampai cepat! (tot snel)
Liefs,
Maartje

Welkom

Welkom op het weblog van Maartje en Vincent. Op deze plek zullen wij jullie berichten over onze belevenissen in respectievelijk Jakarta en New York. Als je het leuk vindt, reageer dan vooral op de berichtjes dan weten wij ook dat mensen het lezen en of het gewaardeerd wordt.