De wondere wereld van wetenschap

Jakarta. Ja wat voor zinnigs kan ik hier over zeggen. Deze stad (+/- 10 miljoen inwoners) is: groot, vies en heel erg heet. Waar je in Nederland de verwarming op 21 graden zet als je het wel heel erg koud hebt, zet je hier de airco op 27 graden om af te koelen. Zo warm ongeveer. De afgelopen week was heel erg druk en volgepland. We hadden namelijk van dinsdag tot en met donderdag een conferentie met historici van over de hele wereld. Het idee hierachter was om een beetje te brainstormen over het onderzoek over Zuid-Oost Azie wat nog gedaan moet worden en wat er allemaal mee gebeurd is de afgelopen jaren. Nou heel interessant. Niet dus. Wij zaten elke dag achteraan in de zaal een beetje boekjes te lezen of proberen Indonesisch te leren, want heel erg boeiend was het niet. Maar toch ook wel gaaf om tussen al die geniale breinen te lopen. Historici zijn vooral hele lieve intelligente kneuzen. Daar komt het op neer denk ik. We hebbben inmiddels ook een rondleiding gekregen door het archief en de wanhoop komt wel dichtbij. Morgen beginnen we officieel en na die rondleiding kwamen we allemaal een stuk pessimistischer naar buiten dan we naar binnen gingen! Het archief in Jakarta is niet zo als in Nederland. Want ja, dit is Indonesie en daar gaat het er allemaal een stukje anders aan toe. Vaak krijg je stukken niet omdat ze ze niet kunnen vinden en als het regent kan je ook geen stukken krijgen omdat ze een stuk door de buitenlucht moeten overbruggen. Verder moeten we vooral heel erg geduldig blijven en vriendelijk blijven lachen, want als je je geduld verliest kan je het sowieso wel vergeten. Daarnaast moeten we de dames op de leeszaal af en toe cadeautjes geven om deze ons gunstig gezind te laten blijven. Goed, zoiets zou in Nederland natuurlijk nooit voor mogelijk zijn, maar het maakt het onderzoek doen hier ook wel iets avontuurlijker denk ik zo. Ik ben blij dat we vanaf morgen lekker onze eigen gang kunnen gaan, nu gaat het echt beginnen! De kamers in Kemang Vista zijn erg riant, maar verre van luxe. Zo zou een douchegordijn bijvoorbeeld geen overbodige luxe zijn en mijn buurvrouw heeft al continu bezoek van kakkerlakken. Maar goed, de wijk is prima (voor Jakartaanse begrippen) en over drie maanden ben ik een echte local natuurlijk en mijn voornemen is dan ook om vloeiend Indonesisch te spreken (we krijgen ook nog les hier). In Jakarta zijn de tegenstellingen tussen rijk en arm het duidelijkst denk ik van heel Indonesie. Gisteren zijn we naar een hele luxe shopping mall geweest en daar voelde ik me echt zo'n vadsige westerse consument met een koffie van Starbucks in de hand. Dat gaan we dus zeker niet elk weekend doen. In die winkelcentra lopen de rijkste Indonesiers rond en die willen maar al te graag " westers" lijken. Zo is hier de " whitening cream" in elke winkel te koop en voor alle advertenties en posters worden westers uitziende mensen gebruikt. Echt zonde want Indonesiers zijn prachtige mensen.

En hoewel Vincent zich tussen de presidenten begeeft, had ik afgelopen donderdag een feestje bij de Nederlandse ambassadeur hier. Ja, het wordt nog wel eens wat met mij!