En toen wist ik het weer

En toen wist ik het weer. De geur van kreteksigaretten en heerlijke etensluchten, de prettige chaos en de eeuwige glimlach van de Indonesiërs: precies de redenen dat ik gek ben geworden op dit land een half jaar geleden en waarom ik zo graag weer terug wilde. Op het moment dat ik uit het vliegtuig stapte en meteen de hitte in was ik al weer blij dat ik er was ( en niet het minst omdat we al ruim 17 uur onderweg waren). Op het vliegveld werden we opgewacht door een lieve Indonesische studente, Ratih, die voor ons vervoer had geregeld, wat erg prettig was omdat we daardoor geen eeuwigheid hoefden te onderhandelen met de gehaaide taxichaffeurs. Vanaf Solo was het nog 1,5 uur met de auto en kwamen we rond half twaalf aan bij Wisma MMUGM, het onderkomen voor studenten. Waar je in Nederland dan misschien een “shabby” hostel verwacht, moet je hier meer denken richting een vier-sterren hotel. De kamers zijn zeer riant en er zit zowaar druk op de leidingen, iets wat tijdens onze zomervakantie al een (te)grote luxe was. Natuurlijk gaat het zoals verwacht wel op z’n Indonesisch en waren er twee van de vier kamers nog niet klaar voor gebruik. Dus Annabel kwam even bij mij ‘logeren’ en na een aantal uurtjes slaap en een lekkere douche was ik weer redelijk bij kennis. Aan het eind van de middag op naar Jalan Malioboro, de bekendste en meest drukke straat van Yogyakarta, met de alombekende(?) “batikmaffia”. Ons een weg door de menigte persend werden we van alle kanten aangestaard en werd er hard gegiecheld en bule (westerling) gefluisterd. Ja hoor, ook dat was Indonesië, herinnerde ik me weer. Na een heerlijk maal weer vroeg naar bed en om vijf uur werd ik gewekt door de gebeden uit de moskee, maar al snel was ik weer onder zeil.
Gek genoeg heb ik voor mijn doen weinig last van de jetlag, misschien komt ie nog wel ergens aankloppen vandaag of morgen. Na toch een goeie negen uur slaap werd ik vanmorgen redelijk herboren wakker en gingen we na ontbijt naar het paleis van de Sultan, het Keraton. Rondleiding gekregen van een zeer vriendelijke man die ons alle details uit de doeken kon doen, tot en met de symboliek in de tegelvloer aan toe. Een half jaar geleden was ik er met Vincent ook geweest en ik ben geloof ik nergens op dezelfde plek geweest als toen, zo groot is het! Er wonen 25.000 mensen op het grondgebied van het paleis en er werken geloof ik iets van 1400 mensen voor deze bescheiden man. Ondanks dat ik er al geweest was, was het erg leuk om nog een keer te zien en de rest van de groep heeft natuurlijk onvermijdelijk mét batikschilderingen en een aantal honderdduizend rupiah lichter de poorten weer verlaten. (even voor de duidelijkheid: 13.000 rupiah is ongeveer 1 euro...) Oh ja, ook dat was Indonesië.
Morgen gaan we beginnen aan de Gadjah Mada universiteit waar we een weekje geschiedenislessen krijgen ’s ochtends, onder andere van onze begeleider Thomas Lindblad die morgen aankomt. Van Ratih kregen we bij aankomst al enkele kopieën die we morgen gelezen moeten hebben en we werden vriendelijk verzocht klaar te staan op maandag “before twelve”. Before twelve? Dus ergens tussen negen vijf voor twaalf oid? Oh ja... dit is duidelijk Indonesië!
Sampai cepat! (tot snel)
Liefs,
Maartje