Selamat Jalan Pak Harto

Vrij vertaald: " Voorspoedige reis naar de hemel vader Suharto".Dat staat hier overal in de kranten en in de titels op het nieuws. Ja, hier in Jakarta gebeurd er ook wel eens wereldnieuws. De oude president en ex-dictator Suharto is gisteren op 86-jarige leeftijd overleden in Jakarta. En jullie zullen het niet geloven, maar een aantal van mijn reisgenoten hebben hem nog een laatste eer bewezen in zijn huis bij z'n wake! Ik voelde me niet zo goed dus ik ging niet mee, maar met z'n vieren gingen ze naar z'n huis eigenlijk alleen om te kijken hoe de sfeer was, maar voor ze het wisten hadden ze een register getekend en stonden ze 2 meter van zijn kist af! De familie zat er allemaal om heen en een heel mensen zat te bidden. De sfeer was volgens hen wel gelaten, maar niet gespannen, ook buiten niet. Ik had eigenlijk wel verwacht dat de dood van zo'n omstreden president hier wel wat gevoelens zou losmaken bij de toch wel relbeluste Indonesiers, maar het valt alles mee. We hadden wel verwacht dat het archief dicht zou zijn omdat er 7 dagen van nationale rouw zijn afgekondigd, maar toen we aan de onderbaas van het archief vroegen of het open was, zei deze vrouw: " Het is toch niet mijn zaak dat hij overleden is? Waarom zouden we dicht zijn?" Dit geeft toch wel enigszins weer dat mensen het wel prima vinden zo. Maar het archief was dus gewoon open helaas :) Terug naar de orde van de dag: die is hier best eentonig eigenlijk want we doen elke dag precies hetzelfde, maar het archief gaat wel al om 3 uur s middags dicht dus dan hebben we de hele middag vrij, maar het komt er in principe op neer dat iedereen te moe is en geen pap meer kan zeggen. Het gezegde " tropenjaren tellen dubbel" is zeker weten geen verzinseltje! De hitte is hier echt extreem drukkend en in deze drukke stad is een uitje naar de supermarkt al een hele onderneming. Niet op zijn minst omdat je eigenlijk niet op de stoep kan lopen, maar op de gigantisch drukke weg moet, omdat er meestal gaten van een meter bij een meter in de 'stoep' zitten, als er al een stoep ligt. Dus je komt al weer helemaal klam en bezweet bij de supermarkt en dan moet je nog terug! Ik overdrijf natuurlijk wel, maar ik merk ook aan de rest dat je je hier echt moet aanpassen aan de hitte en de drukte. Geen wonder dat alles hier zo lang duurt. Alles gaat plan- plan. Afgelopen maandag hebben we een uitstapje gemaakt naar Pulau Onrus (Eiland Onrust) met een geschiedenis docent uit Amsterdam. Onrust is een eiland voor de kust van Java dat in de VOC tijd gebruikt werd als aanleg plaats voor het herstellen van schepen en in latere tijden gebruikt is als quarantaine station voor mensen die de hadj naar Mekka hadden gemaakt en in de jaren veertig was het een interneringskamp voor collaborateurs in de oorlog. Het was een heel leuk uitstapje, niet op z'n minst om eens weg te gaan uit het mierennest wat Jakarta heet! Toen we aankwamen in Kamal het havenplaatsje vanwaar we met een schippersbootje naar het eiland gingen, stond het hele dorp onder water! Ik dacht dat het een overblijfsel was van de overstromingen hier, maar wat bleek: het was gewoon vloed! Ik vond het al zo raar dat niemand er wat aan deed, maar gewoon met z'n benen omhoog op een bankje ging zitten. Toen we 's middags terugkwamen was het allemaal weg. Maar om bij de boot te komen, moesten toch echt de schoenen en sokken uit en moesten we door het ontzettend smerige water waden. Goed, aan wat ingenieurs hebben ze hier nog wel een te kort dus, dat mag duidelijk zijn. Indonesie is echt nog een ontwikkelingsland voor zo ver ik het kan merken: je wc-papier kan niet in de wc, want dan overstroomt het riool, stoepen zijn er hier dus nauwelijks tot niet en als ze er al zijn moet je dus uitkijken dat je er niet je nek door breekt en als je dorp elke dag overstroomt dan bouw je geen dijk, nee je gaat gewoon met je benen omhoog zitten. Dan blijf je toch ook droog?
Wordt vervolgd..

p.s. de foto's uploaden lukte niet helemaal met mijn superslome internet, maar morgen probeer ik het opnieuw!